ZESPÓŁ BRIQUETA

Zaburzenie somatyzacyjne (daw. zespół Briqueta) to forma zaburzenia somatoformicznego.

Zaburzenia somatoformiczne – forma  zaburzeń nerwicowych. Dotknięte nimi osoby odczuwają objawy sugerujące istnienie problemów somatycznych przy braku organicznych lub czynnościowych podstaw uzasadniających występowanie takich problemów.
Na zaburzenia somatoformiczne składa się pięć zasadniczych czynników:

• określona funkcja somatyczna zanika lub ulega zaburzeniu;
• zaburzeń nie można wyjaśnić żadnym znanym stanem fizycznym; nie stwierdza się np. uszkodzeń neurologicznych odpowiedzialnych za zanik słuchu czy paraliż;
• istnieją dowody na to, że przyczyną mogą być czynniki natury psychologicznej;
• pacjent często (choć nie zawsze) odnosi się obojętnie do utraty funkcji somatycznej;
• objawy chorobowe nie podlegają świadomej kontroli pacjenta.

Zespół Briqueta - zaburzenie występuje dziesięć razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Zespół ten należy do zaburzeń nerwicowych występujących pod postacią somatyczną , które zostały ujęte w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 pod kodem F45. Przeważnie ma swój początek między 20 - 30 rokiem życia.

Na zespół Briqueta składa się wiele dolegliwości, głównie o podłożu somatycznym (skarżą się na objawy fizyczne i uporczywie domagają się kolejnych badań, pomimo negatywnych wyników. Zaburzeń z somatyzacją nie należy mylić z urojeniami hipochondrycznymi) . Leczenie tych dolegliwości somatycznych dominuje w życiu chorego.

Osoba cierpiąca na  ten zespół  uskarża się często na wiele dolegliwości, długotrwałe schorzenia fizyczne (lub zranienia) , korzysta z pomocy lekarzy wielu specjalizacji równocześnie. Niekiedy chory wymusza na lekarzach przeprowadzanie różnych badań, które często okazują się niepotrzebne. Choroba cechuje się przewlekłym przebiegiem.

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE:

• cztery objawy bólu - pacjent musi opowiedzieć historię doświadczania bólu z uwzględnieniem przynajmniej czterech różnych miejsc lub funkcji,
• dwa objawy żołądkowo - jelitowe - oprócz bólu, pacjent musi wskazać przynajmniej dwa objawy w układzie trawiennym, jak nudności, wzdęcia, nietolerancja pokarmowa,
• jeden objaw seksualny - pacjent musi opowiedzieć o przynajmniej jednym objawie ze strony układu reprodukcyjnego (wymioty w czasie ciąży, oziębłość seksualna),
• jeden objaw pseudoneurologiczny - pacjent musi opowiedzieć o przynajmniej jednym niebólowym objawie ze strony układu nerwowego (utrata czucia, epizod amnezji dysocjacyjnej),

Objawy utrzymują się przez co najmniej dwa lata. Większość pacjentów ma za sobą długą i skomplikowaną historię kontaktów z opieką zdrowotną, włącznie z licznymi negatywnymi wynikami badań i bezowocnymi operacjami eksploracyjnymi.
Przebieg zaburzenia jest przewlekły i zmienny ,i często łączy się z zakłóceniem funkcjonowania społecznego, interpersonalnego i rodzinnego.

Osoba chora najczęściej uskarża się na :

• uczulenia,
• wysypki,
• omdlenia,
• bóle głowy,
• bóle żołądka,
• wymioty,
• mdłości,
• zaburzenia seksualne,
• zaburzenia miesiączkowania

Często tym dolegliwością towarzyszą elementy depresji nawet podejmowanie prób samobójczych, lekomania.

Cechy charakterystyczne zaburzeń somatoformicznych:

• upośledzenie czynności fizycznych
• brak zmian biologicznych które by wyjaśniały owe upośledzenie czynności fizycznych
• zaistniałe objawy mają przyczyny psychogenne

Zaburzenia somatoformiczne według DSM-IV:

• zaburzenia somatyzacyjne - różne dolegliwości fizyczne np. zaparcia, bezsenność, bóle stawów itd. (ważne jest wykluczenie przyczyn biologicznych dopiero kiedy w dokładnych badaniach medycznych nie stwierdza się podłoża somatycznego wskazuje to na podłoże psychiczne)

• hipochondria  - przesadne zaabsorbowanie stanem swojego zdrowia, odczuwanie niepotwierdzonych przedmiotowo (badania medyczne) dolegliwości (dalsza droga badań medycznych wskazuje na konieczność konsultacji psychiatrycznej i psychologicznej)

• zaburzenia bólowe (psychalgia) - psychogenny ból w kilku lub jednej części ciała

• zaburzenia konwersyjne - występowanie objawów (np. drżenie kończyn) lub deficytów somatycznych (np. zniesienie czucia w danym obszarze ciała) w obrębie czynności ruchowych lub czuciowych będących wynikiem czynników psychicznych (nie ma biologicznych przyczyn dolegliwości)

• dysformiczne zaburzenia ciała  - zaabsorbowanie wyimaginowanym defektem wyglądu

Zespół Briqueta jest poważnym zaburzeniem psychicznym, prowadzącym do upośledzenia funkcjonowania społecznego, zawodowego i rodzinnego.

Diagnozowanie zespołu Briqueta

Wyróżnia się dwa rodzaje tego zespołu :

Pierwszy z wysoką częstotliwością – pacjenci skarżą się głównie na częste bóle żołądka i krzyża. Towarzyszą im problemy natury psychiatrycznej. Niezwykle często biorą zwolnienia lekarskie i nadużywają alkoholu 10 razy częściej niż osoby z populacji normalnej;

Drugi z wielopostaciowością – pacjenci rzadziej skarżą się na bóle krzyża, za to skargi dotyczą wszystkich pozostałych narządów. Pacjenci także wykazują tendencje do nadużywania alkoholu.

Zespół Cronkhite'a i Canady

Zespół Cronkhite'a i Canady (ang. Cronkhite-Canada syndrome) – bardzo rzadki, niedziedziczny zespół chorobowy cechujący się zaburzeniami rozwojowymi błony śluzowej , manifestujący się współwystępowaniem polipowatości  żołądka i jelit oraz objawów skórnych. Zespół ten, jest zespołem polipowatości występującym u osób starszych, obejmuje zmiany ektodermalne ( np. wzrost pigmentacji, wypadanie włosów i atrofia paznokcia). Polipy składają się z poszerzonych, torbielowatych cew gruczołowych i znacznie obrzękniętego podścieliska. Zespół Cronkhite'a i Canady występuje często zarówno u kobiet jak i u mężczyzn, przy czym u kobiet przebieg jest szybki i kończy się zgonem w ciągu 6-8 miesięcy , a u mężczyzn występuje tendencja do samoistnych remisji. Średni wiek w chwili rozpoznania wynosi 60 lat, a zmiany przypominają polipy młodzieńcze.

Zespół został opisany po raz pierwszy przez Leonarda W. Cronkhite'a i Wilmę J. Canadę na łamach " New England Journal of Medicine"  w 1952 roku. Piśmiennictwo notuje około 400 przypadków wystąpienia zespołu, w tym około 65% u osób pochodzenia japońskiego.


Przyczyny powstawania zespołu nie są znane.

Diagnostyka:

-W badaniach obrazowych i endoskopowych stwierdza się polipowatość żołądka i jelit. (Polipy występują w błonach śluzowych i najczęściej posiadają charakterystyczną formę guzków o różnej wielkości. Każdy polip jest zbudowany z cienkiej, wydłużonej podstawy oraz guzowatego zgrubienia. Mianem polipów określa się także łagodne zmiany nowotworowe. Te charakterystyczne guzki często występują w większej ilości - wówczas mamy do czynienia z polipowatością).

- W niektórych przypadkach obserwuje się olbrzymie fałdy błony śluzowej żołądka, podobne jak w chorobie

Ménétriera. Badanie histopatologiczne wykazuje w przewodzie pokarmowym zmiany typu hamartomatosis.

 Hamartoma (łac. hamartoma, błąd, ang. hamartoma) – guz o charakterze nienowotworowym, będący zaburzeniem rozwojowym. Hamartoma zbudowany jest z dojrzałych tkanek normalnie występujących w danym narządzie, ale chaotycznie rozmieszczonych w guzie, nierzadko w zaburzonych proporcjach ilościowych.

Objawy

 

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego :

• bóle brzucha
• biegunka, która ma charakter postępujący, prowadzi do wycieńczenia i wyniszczenia- zwłaszcza u kobiet. (Biegunką określa się oddawanie półpłynnego, płynnego lub wodnistego stolca – cztery lub więcej razy na dobę – o łącznej dobowej masie przekraczającej 250 g. )
• złe wchłanianie jelitowe i enteropatia z utratą białka
• zaburzenia elektrolitowe
• utrata masy ciała (zaburzenia wchłaniania).

Zmiany te nie mają podłoża nowotworowego, lecz związane są z dotychczas nieokreślonymi zmianami niedoborowymi.

Zmiany skórne:

• rozsiana plamkowa hiperpigmentacja (najczęściej kończyn górnych)
• szybko postępujące łysienie . Łysienie występuje u prawie wszystkich chorych i cechuje się szybką częściową lub całkowitą utratą włosów.
• zaniki paznokci rąk i stóp (onychodystrofia) Onychodystrofia to termin, który opisuje deformacje paznokcia lub paznokieć. W warunkach medycznych, słowo to jest często stosowany w odniesieniu do stanu, który powoduje wrodzonej nieprawidłowości w kościach palców, co prowadzi do zniekształceń paznokci. Onychodystrofia to bardzo szerokie pojęcie, ponieważ odnosi się do wszelkich nietypowych zmian paznokci, z wyłączeniem zmian w kolorze. Dlatego określenie to może odnosić się do zmiany kształtu, wielkości paznokci, wytrzymałość i kruchość, infekcje złoża i zakażenia tkanki otaczającej paznokieć paznokcia.  Zmiany paznokci dotyczą 90 proc. pacjentów i obejmują wszystkie palce rąk i stóp.

Leczenie

Brak rekomendacji i schematów leczenie choroby. Stosuje się leczenie objawowe, uzupełnia niedobory, postuluje się leczenie glikokortykosteroidami lub podawanie ranitydyny.

Leczenie chirurgiczne  rezerwuje się dla powikłań choroby, średnie ryzyko zezłośliwienia polipów szacuje się na około 10% (większe w populacji japońskiej).

tu można zarobić

http://www.antwo.pl/ref,smieszek5.html
Odpowiadając i pytając można zarobić co miesiąc nawet 1000zł,wejdź zarejestruj się i odpowiadaj.zapraszam




na tej stronie już niestety zarobić już nie można :(

Agresja, autoagresja

Agresja - (wg Baron i Richardsona) " Każda forma zachowania, której celem jest wyrządzenie szkody lub spowodowanie obrażeń innej żywej istocie, motywowanej do uniknięcia takiego potraktowania".

Z agresją łączą się dwa terminy takie jak: przymus -  "działanie podjęte z intencją wyrządzenia szkody drugiej osobie lub wymuszenia jej posłuszeństwa " działanie przymuszające może przybrać formę gróźb, kar lub siły fizycznej oraz termin przemoc - oznacza  podtyp agresji  obejmujący skrajne formy agresji fizycznej. Przemoc definiuje się jako   "silne oddziaływanie na osobę lub własność w celu zniszczenia , ukarania lub kontroli".

Funkcjonalna typologia  przemocy wg Mattain'egoi, Twymana, Chin'a i Lee'go (1996r.), wyróżnia  sześć potencjalnych  funkcji przemocy w zachowaniu:

1. Zmiana sytuacji  awersyjnej lub ucieczka z niej;

2. wzmocnienie pozytywne, tzn osiągnięcie konkretnego celu;

3. wyładowanie negatywnego pobudzenia afektywnego;

4. rozwiązanie konfliktu;

5. zdobycie szacunku;

6. atak na zdefiniowanego kulturowo wroga czyli członka dewaluowanej grupy obcej.

Do pomiaru agresji używana jest obserwacja oraz zadawanie pytań. Do pomiaru agresji opracowano wiele  strategii obserwacji zachowania w kontekstach naturalnych oraz kontrolowanych warunkach eksperymentalnych  i zastosowano je w wielu badaniach.


Podstawowe założenie biologicznych podejść do agresji głosi, że źródła agresywnego zachowania tkwią bardziej w biologicznej naturze  istot ludzkich niż w ich funkcjonowaniu psychicznym.



Autoagresja – działanie mające na celu spowodowanie sobie psychicznej albo fizycznej szkody.

Autoagresja bywa elementem takich zaburzeń psychicznych jak depresja, borderline, psychopatia czy schizofrenia. 

Wyróżnia się następujące typy autoagresji:

• bezpośrednią – gdy dochodzi do samookaleczenia, samooskarżania, bicia
• pośrednią – gdy jednostka prowokuje i poddaje się agresji innych.

oraz:

• werbalną – polega na zaniżaniu samooceny, krytykę siebie i swojego zachowania
• niewerbalną – to samookaleczenia, uszkadzanie ciała. Zalicza się tu takie formy autoagresji jak: pocięte, pokłute ciało (powierzchowne lub głębokie rany cięte), oparzenia, połykanie ostrych przedmiotów, anoreksję, wbijanie ostrych przedmiotów w ciało,połykanie ich, polewanie kwasem, przypalanie, łamanie kości, uszkadzanie lub wycinanych fragmentów ciała. Jest   to agresja jawna.

    O autoagresji nie słyszy się zbyt często w mediach, jak i w literaturze fachowej jest o niej mało. Autoagresja jest pojęciem szerokim i określenie jej granic jest nieraz trudne, obejmuje różnorodne zachowania. Niektóre zachowania powszechnie uznawane za normalne takie jak: ćwiczenia ponad miarę swoich możliwości, sporty ekstremalne czy operacie kosmetyczne, które powodują w jakiś sposób deformacje ciała i mogą być przejawem zaburzeń psychicznych, jak i działania uważane za patologiczne (samookaleczenia,anoreksja itp.).

Autoagresja- działanie lub szereg działań mających na celu spowodowanie fizycznej lub psychicznej szkody, jest ona skierowana " do wewnątrz". Jest to zaburzenie ukazujące tendencję do samookaleczeń, samouszkodzeń zagrażających zdrowiu, a nawet życiu.

Osoba z różnych powodów atakuje samą siebie, powoduje to  fizyczne obrażenia,jak  również i pogłębienie obecnych już psychicznych problemów. To zjawisko ma złożony charakter. Samookaleczenie nie jest bowiem tylko samym okaleczeniem, lecz procesem, którego efektem są rany. 

Przyczyny autoagresji:

-  Najczęstszą przyczyną autoagresji jest uraz spowodowany w dzieciństwie. Może być nim: bicie dziecka, poniżanie go, ignorowanie jego potrzeb, co prowadzi do zaburzeń w sferze emocjonalnej i w konsekwencji do autoagresji. 

- Niewłaściwe postawy rodzicielskie (odrzucenie, zaniedbanie, nadopiekuńczość, nadmierne wymagania), trudna sytuacja ekonomiczna, bezrobocie, problemy alkoholowe – sprzyjają pojawieniu się tego zaburzenia.

- Powodem może być również brak rodziców: śmierć, rozwód, pobyt w domu dziecka, szpitalu.

- Przyczyny tego zaburzenia mogą mieć także podłoże biochemiczne: osoby samookaleczające się nie czują najczęściej w trakcie tej czynności bólu (przychodzi on ok. godzinę później), w trakcie samookalecznia we krwi pojawia się tzw hormon szczęścia – endorfina – który eliminuje niemal całkowicie ból, poprawia samopoczucie, znosi napięcie. Tak znaczna zmiana powoduje, że samookaleczenie może stać się nałogiem.

- Zachowania autoagresywne mogą być związane również z chorobami wrodzonymi (np. syndrom Retta, autyzm, syndrom Lascha–Nyhana) i nabytymi, np.chroniczne zapalenie mózgu, kiła układu nerwowego oraz uszkodzenia mózgu przez szkodliwe substancje.

Samookaleczenia mogą wskazywać zatem na problemy emocjonalne, a w środowisku więziennym uzyskania lepszych warunków, przeniesienia do innej celi bądź do szpitala.

Do zachowań autodestrukcyjnych zaliczyć można także: 

- zaburzenia łaknienia (bulimia, anoreksja, otyłość), 

-nałogi, obgryzanie paznokci i opuszków palców,

-przymus uszkadzania skóry (drapanie, rozdrapywanie ran, gryzienie warg) oraz

-przymus wyrywania sobie włosów (z brwi, rzęs, z głowy, a następnie niejednokrotnie zjadanie ich). 

Leczenie zachowań autoagresywnych jest trudne, niekiedy mimo poprawy pojawiają się nawroty. Najczęściej leczenie prowadzone jest przez specjalistów psychiatrów, psychoterapeutów i innych.

Zapraszam tu osoby, które znają jakieś techniki terapeutyczne o informacje, komentarze.  

udało się :)

http://www.stronasztuki.pl/ksiazka/dorota-zatorska-stempin/zaburzenia-odzywiania-rozpoznanie-objawy-leczenie/568.html

właśnie dzisiaj udało mi się zamieścić swoją e-książkę na temat zaburzeń odżywiania, jest w niej trochę więcej informacji  oprócz tych zawartych w moim blogu. Teraz czekam ,aż zostanie opublikowana. Zapraszam

Wesołych Świąt!!

Zdrowych przede wszystkim Świąt Bożego Narodzenia,

szczęścia w codzienności,

wielu Radości, tych małych i dużych.

Pogody ducha na co dzień,

oraz

Szczęśliwego Nowego 2012 Roku

Życzę Wszystkim odwiedzającym mojego bloga,

oraz tym którzy tutaj zajrzą w przyszłości 

i oczywiście Znajomym, Przyjaciołom i Rodzinie...

Autor blogów:medycyna-psychologia oraz sciezkiduszy
Dorota Zatorska-Stempin

 

Afazja

Afazja jest to zaburzenie interpretacji i ekspresji mowy. U ponad 90% ludzi w funkcji mowy i języka pośredniczy lewa półkula mózgu. Afazja najczęściej występuje u 40% ludzi po przebytym udarze lewej półkuli.

Afazja może być dynamiczna, niedynamiczna i całkowita.

Afazja dynamiczna - upośledzone jest rozumienie mowy. Ludzie zazwyczaj mówią bez trudu, ale posługują się tzw. żargonem afatycznym i wykorzystują w komunikacji słowa zastępcze.

Afazja niedynamicza - w tym przypadku rozumienie jest mniej upośledzenie niż ekspresja słowna, w tym stanie mowa jest bardzo utrudniona.

Afazja całkowita - występują razem poważne zakłócenia rozumienia i ekspresji języka.

Afazja może ustąpić w ciągu roku lub dwóch lat po wystąpieniu udaru. Celem terapii mowy jest nauczenie pacjenta jak najsprawniejszej komunikacji. w przypadku znacznych zaburzeń  bezpośrednie powtarzanie ćwiczeń jest nieefektywne; lepsze wówczas efekty przynosi wówczas nauka komunikowania się za pomocą specjalnej książki z obrazkami i fotografiami.

Anemia -niedokrwistość

Co to  jest anemia? Anemią nazywamy wszystkie rodzaje niedokrwistości, a więc stan, w którym we krwi jest zbyt mało hemoglobiny bądź też erytrocytów. Ponieważ hemoglobina otrzymuje w płucach  “ładunek” tlenu, w przypadku zbyt małych stężeń hemoglobiny ilość dostarczanego przez nią tlenu do organizmu jest niedostateczna.

Anemia (łac. anaemia) zwana również niedokrwistością jest zespołem objawów chorobowych, stanem osłabienia organizmu spowodowana niedoborem czerwonego barwnika zawierającego hemoglobiny lub czerwonych ciałek krwi tzw. erytrocytów. Diagnoza stawiana jest w przypadku stwierdzenie niższych wartości niż ustalone normy. Wyróżnia się niemal 100 odmiennych typów niedokrwistości. 

   W związku ze zróżnicowanymi przyczynami wystąpienia choroby, dzieli się ją jednak na trzy główne grupy:

-niedokrwistość pokrwotoczna (spowodowana utrata krwi);

-niedokrwistość wynikająca ze zmniejszonego wytwarzania krwinek czerwonych i zaburzeń wytwarzania hemoglobiny;

-niedokrwistość spowodowana skróconym czasem życia czerwonych krwinek.

Najczęstsze przyczyny anemii - niedobór żelaza  należy do grupy drugiej. W każdej grupie można wyróżnić wiele różnych podgrup. Podstawową zasadą leczenia jest zawsze usunięcie przyczyny anemii.

Niedokrwistość pokrwotoczna, jak sama nazwa wskazuje, spowodowana jest utratą krwi. Wśród przyczyn różnorodnych typów niedokrwistości znajdują się: deficyt witamin (szczególnie B12 i kwasu foliowego) i żelaza, uwarunkowania genetyczne, uboczne efekty działania leków, przebyte choroby i urazy.

Ze statystyk wynika, że największe prawdopodobieństwo wystąpienia niedokrwistości występuje u osób, które chorują na: przewlekłą niewydolność nerek, cukrzycę, chorobę nowotworową, choroby serca, artretyzm, chorobę zapalną jelit, są zakażone wirusem HIV.

Niedokrwistość nierzadko towarzyszy chorobom nowotworowym - guzom litym oraz nowotworom układu krwiotwórczego. U chorych na raka często występuje także skrócenie czasu życia erytrocytów, niedobór czynników krwiotwórczych, rozwojowi anemii sprzyja ponadto chemioterapia i radioterapia.

Skrócenie czasu "życia" czerwonych krwinek (z ok. 120 dni do kilku dni). Nietrwałość krwinek może wynikać z wad budowy lub defektów ich enzymów. Do rozpadu krwinek mogą się też przyczynić niektóre leki, choroby zakaźne i inne czynniki, np. przeciwciała pochodzące z organizmu matki (konflikt serologiczny u noworodków) bądź np. jad żmii. Objawy rozpadu krwinek (hemolizy): żółtaczka, powiększenie śledziony, kamica żółciowa.

 
Ryzyko zachorowania jest wyższe u krewnych osób chorych na anemię, przy zakażeniach wirusowych i bakteryjnych. 

Diagnostyka  

Analiza krwi wykazuje zmniejszone stężenie hemoglobiny i liczbę czerwonych krwinek. Często mają one nieprawidłowy kształt. We krwi wzrasta również zawartość enzymu LDH oraz żelaza i bilirubiny, na zdjęciach RTG widoczne zgrubienia kości czaszki, śródpiersia i paliczków. 

Leczenie - zlikwidowanie czynnika wywołującego rozpad krwinek (w przypadku przyczyn zewnętrznych) ew. usunięcie śledziony, transfuzje, leki zmniejszające aktywność układu odpornościowego.

Główne objawy anemii:

- osłabienie organizmu
- zmęczenie
- bladość skóry

- bladość spojówek oka;

- zmniejszona sprawność ruchowa;

- zadyszka po wysiłku;

- apatia;

- szum w uszach;
- bóle głowy;
- utrata apetytu;
- depresja;
- zawroty głowy;

- mroczki;

- płytki oddech;

- omdlenia;

- stany podgorączkowe;

- bóle w okolicy serca;
- nadwrażliwość na zimno;
- problemy z koncentracją i pamięcią;
- senność;

- uczucie zimna;

- wczesne siwienie włosów, które stają się cienkie i tracą połysk;

Objawy charakterystyczne dla anemii spowodowanej niedoborem żelaza to:

- łamliwość włosów i paznokci ;

- zmiany na błonie śluzowej języka, gardła;

- zajady;

- wysuszenie skóry;

- łamliwość i wklęsłość paznokci.   

Podział niedokrwistości (anemii) jest dosyć złożony.

Podział może dotyczyć wielkości erytrocytów, wtedy mówimy o anemii normoblastycznej - kiedy krwinki są prawidłowe, o anemii megablastycznej - kiedy krwinki są zbyt duże, a także o niedokrwistości mikrocytarnej - kiedy krwinki są za małe. W podziale tym wykorzystuje się parametr MCV jest to średnia objętość krwinki.  

Witamina A

Witaminy są zawarte w codziennym pożywieniu. Są one potrzebne do prawidłowego wzrostu, rozwoju i funkcjonowania organizmu. Zapotrzebowanie na nie jest stosunkowo niewielkie i prawidłowa, codzienna dieta jest wystarczająca do uzupełniania bieżących potrzeb ustroju.

Witamina A ma duże znaczenie w fotochemicznych procesach widzenia (szczególnie w widzeniu nocnym), w prawidłowym rozwoju nabłonka, skóry, kości, zębów, biosyntezie cholesterolu, właściwego funkcjonowania układu rozrodczego kobiet i mężczyzn i tworzeniu mukopolisacharydów. Witamina A chroni nabłonek przewodu pokarmowego, moczowego i oddechowego przed zakażeniem. U kobiet w ciąży jest ona konieczna do prawidłowego rozwoju płodu.

Witamina A zawarta jest w wielu pokarmach: 

- żółtopomarańczowych owocach i warzywach;
- ciemnozielonych liściastych warzywach;
- mleku wzbogaconym w witaminę A;
- wątrobie;
- margarynie.

Witamina A występuje w dwóch różnych formach: retinoli i beta-karotenu.
Retinole znajdują się w pokarmach pochodzenia zwierzęcego (mięsa, jaja, mleko) a beta-karoten roślinnego. Beta-karoten zamieniany jest w organizmie na witaminę A. 

Witamina A chroni organizm przed nowotworami płuc i przewodu pokarmowego. Dlatego zaleca się jedzenie wielu warzyw i owoców zawierających jej bardzo dużo. Można również przyjmować gotowe produkty farmaceutyczne zawierające witaminę A, dotyczy to przede wszystkim osób starszych, mieszkańców miast i innych zanieczyszczonych okolic, osób palących lub intensywnie się opalających. W niektórych przypuszczeniach, uważa się, że niski poziom witaminy A wiąże się z chorobą Alzheimera.

Niektóre schorzenia mogą powodować zwiększenie zapotrzebowania na witaminę A, są to:

- biegunka;

- choroby oczu;

- schorzenia jelitowe;

- przewlekłe lub przedłużające się stany zapalne;

- odra;

- schorzenia trzustki;

- usunięcie żołądka;

- przedłużający się stres.

Wchłanianie witaminy A pogarsza się w każdym stanie chorobowym powodującym zmniejszenie się ilości wchłanianych tłuszczów. 

Zmniejszenie stężenia witaminy a stwierdza się w:

- ciąży;

- w okresie laktacji;

- przy doustnym podawaniu olejów mineralnych;

- u osób w podeszłym wieku;

- chorobach gorączkowych;

- diecie ubogiej w witaminę A;

- marskości wątroby.

Należy pamiętać, że zarówno niedobór jak i nadmiar witaminy A może być szkodliwy dla zdrowia, dlatego Światowa Organizacja zdrowia określiła listę zalecanych dawek witaminy A. Ta lista, to RDA ( Recommended daily allowances), wg tej listy:
Zapotrzebowanie na witaminę A, u :
- kobiet - 600mcg;
- kobieta karmiąca - 950 mcg;
- mężczyzna - 700 mcg.

Zapotrzebowanie zależy również od stanu fizycznego i psychicznego, wieku i płci.

Depresja reaktywna

Depresja reaktywna - wywołują ją konkretne traumatyczne wydarzenia życiowe, np.: śmierć osoby bliskiej, utrata pracy, zerwane związki.

Objawy są typowe dla epizodu depresji, ale pozbawione są poczucia winy, urojeń.

Przedłużona reakcja żałoby trwa na ogół do kilku miesięcy, po czym stan emocjonalny powraca do normy.

Depresja reaktywna nie wymaga leczenia, jednak jej bolesne objawy powinno się łagodzić poprzez psychoterapię,  a nawet typowymi lekami przeciwdepresyjnymi.

Depresja endogenna ( choroba afektywna jednobiegunowa)

Osoba w depresji, zapytana o samopoczucie najczęściej użyje takich przymiotników: smutny, załamany, zgaszony, bezradny, beznadziejny, upokorzony, samotny, nieszczęśliwy, bezużyteczny, winny. Smutek i wina są oczywistymi emocjonalnymi symptomami depresji i cierpiący na nią rzeczywiście nie są w stanie podczas rozmowy powstrzymać się od płaczu. Zwykle ludzie chorzy najgorzej czują się rano, a w ciągu dnia nastrój nieco się poprawia. Oprócz smutku i winy często pojawia się niepokój, który może wystąpić gdy nie ma depresji (Barlow, 2000; Keller i in., 2000).

Depresja endogenna 

(choroba afektywna jednobiegunowa)

 Choroba afektywna jednobiegunowa pojawia się najczęściej po raz pierwszy u osób po 40 roku życia. Choroba ta dotyka najczęściej osoby, które są skłonne do:

- niskiej samooceny;

- braku wiary we własne siły i możliwości;

- są skłonne do wahań nastroju i aktywności.

 

Uważa się, że nie ma ona żadnej konkretnej przyczyny zewnętrznej ani konkretnego wydarzenia życiowego.

Depresja nerwicowa - dystymia

Dystymia jest to przewlekłe obniżenie nastroju trwające przynajmniej kilka lat o przebiegu łagodniejszym od depresji endogennej. Określa się ją także jako depresyjne zaburzenie osobowości, małą depresją, temperamentem depresyjnym lub zaburzeniem dystymicznym.

Zachorowanie występuje najczęściej między 20 a 30 rokiem życia. Osoby z dystymią są prawie zawsze smutne, nastrój ich jest obniżony, często mają poczucie beznadziejności. Ta łagodna przewlekła depresja  lub stan przygnębienia,  trwa co najmniej dwa lata u dorosłych, może u nastolatków trwać minimum rok.

Życiowa energia tych chorych jest niezwykle niska, tracą zainteresowania, mają trudności z koncentracją uwagi, nie mogą skupić myśli.

Pierwszą przyczyną dystymii jest nieprzystosowanie społeczne, będące być może następstwem przeżycia traumatycznych wydarzeń z przeszłości, braku bezpieczeństwa w dzieciństwie i wydarzeń, które doprowadziły do utraty celów, nieumiejętności zaspokajania i wyrażania swoich potrzeb.

Zaleca się leczenie psychiatryczne i farmakologiczne.

Depresja sezonowa

Depresja sezonowa
(Choroba afektywna sezonowa)

 

Depresja sezonowa (ang. Seasonal affective disorder, w skrócie: SAD) przybiera postać epizodów depresyjnych cyklicznie nawracających w określonych, stałych porach roku. Depresję sezonową należy odróżnić od klinicznej, w której zmiany emocjonalne zachodzą na głębszym poziomie psychicznym. Depresję sezonową dzielimy zazwyczaj na zimową i letnią, przy czym ta pierwsza jest dużo częstsza. 

Depresja sezonowa - to ciężka postać chandry lub przygnębienia, występująca w miesiącach zimowych. Przygnębienie nazywane klinicznie subdepresją  lub skąpo objawową  depresją sezonową. Występowanie depresji sezonowej jest związane z miejscem zamieszkania, konkretnie z szerokością geograficzną.

 

Depresja sezonowa związana jest

Choroby A- Anoreksja c.d.

 Wracając do zaburzenia odżywiania  , mianowicie anoreksji, należy wiedzieć,ze jest to choroba , która wymaga długotrwałego okresu leczenia. Leczenie zaburzeń odżywiania jest złożonym procesem , gdzie ważną rolę odgrywa wielu specjalistów. W pierwszej jednak kolejności ważne jest, żeby osoba chora chciała się wyleczyć.

W leczeniu powinni brać udział : internista, psychiatra, psychoterapeuta, dietetyk. Jeżeli osoba chora trafi na oddział szpitalny to również biorą udział pozostali członkowie zespołu terapeutycznego: pielęgniarka, terapeuta zajęciowy, rehabilitanci...

  ROZPOZNANIE ANOREKSJI

Depresja dwubiegunowa afektywna ( maniakalno- depresyjna)

    Depresja ta najczęściej występuje po raz pierwszy między 20 a 30 rokiem życia. Na występowanie choroby mają wpływ czynniki  genetyczne oraz zaburzenia przekaźnictwa neuronów, co wpływa na czynności układu limbicznego, podwzgórza i układu siatkowatego.
   U około 30 - 60% chorych czynnikami wyzwalającymi chorobę oraz jej nawroty są stresy somatyczne (poród, zaburzenia hormonalne, urazy czaszki, leki itp.) oraz stresy psychiczne (zawód życiowy, utrata pracy, bliskiej osoby, rozwód, emigracja, utrata pracy, bankructwo).
  Choroba cechuje się z występowaniem naprzemiennie okresów: depresji i manii, na ogół przedzielone okresem remisji. Początek i koniec fazy jest często nagły. Nawroty w depresji dwubiegunowej są dwukrotnie częstsze niż w jednobiegunowej. Początkowo okresy remisji są dłuższe, z upływem lat skracają się. Średnio nawroty choroby trwają ok. 3 miesiące, ale zdarzają się okresy krótsze i dłuższe, nawet roczne. U około 60% osób pierwszą fazą jest depresja.
   

Do podstawowych objawów depresji zalicza się:

Depresja poporodowa

Depresja poporodowa - rodzaj depresji doświadczany przez wiele, a prawdopodobnie większość kobiet   3 - 4 dni po porodzie. W typowej postaci charakteryzuje się uczuciem lęku lub obawy, czy będzie w stanie opiekować się noworodkiem, oraz ogólnym rozczarowaniem następującym po okresie upojenia związanego z wydaniem dziecka na świat.  

 
Kobieta może być rozdrażniona, rozchwiana emocjonalnie, wybuchać płaczem bez żadnego

Depresja choroba duszy...

  "Depresja potrafi odebrać chęć do życia, do  kontaktów z innymi ludźmi i do robienia czegokolwiek. Przeważa w depresji pragnienie śmierci, by więcej nie cierpieć równocześnie chce się żyć jak dawniej, wśród innych  kiedy była radość i mieliśmy chęć by robić to co robiliśmy przed... przed wystąpieniem depresji."

Objawy depresji:

- Chandra;
- Anhedonia ( niemożność odczuwania przyjemności);
- Znaczne zmiany apetytu z utratą lub przyrostem masy ciała;
- Zaparcia;
- Zaburzenia snu, nadmierna senność lub bezsenność 

 (problemy z zaśnięciem, budzenie się w środku nocy

 lub wcześnie rano), 

- obniżenie aktywności, zmęczenie, przysypianie,  

  niepokój, pobudzenie ruchowe;

- Spowolnienie mowy, ruchów, procesów myślowych;
- Obniżony popęd płciowy;
- Brak zainteresowania pracą;

- Poczucie braku wartości, stawianie sobie wyrzutów,   

  poczucie winy;

- Ograniczona zdolność myślenia i koncentracji;
- Zapominanie;
- Zmęczenie;
- Niezdecydowanie;
- Niska samoocena;
- Uczucie bezsilności, niepokój;
- Pesymizm, poczucie beznadziejności;
- Myślenie o śmierci, próby samobójcze;

- Pochłonięcie własną osobą, uskarżanie się na  

  dolegliwości.

Objawy depresji są rzeczywiście bardzo liczne, a u niektórych z nich doświadcza w jakimś okresie życia praktycznie każdy mężczyzna, każda kobieta czy dziecko. Jednak uznajemy je za chorobę tylko wtedy gdy objawy trwają na tyle długo lub są tak nasilone, ze zaburzają prawidłowe funkcjonowanie  przez długie miesiące czy lata.

Depresja - wg WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) znajduje się w czołówce najpoważniejszych problemów zdrowotnych na Świecie. Do niedawna, ze względu na nie najlepszą znajomość społeczną oraz brak wyraźnych przyczyn zachorowalności, była często lekceważona. Osoba z depresją często

Celiakia - choroba trzewna

  Celiakia dawna  nazwa, oznaczająca chorobę brzucha. Termin ten pochodzi od greckiego słowa koilia (brzuch). Kiedy poznano przyczynę celiakii, stworzono  dla niej nową nazwę - enteropatia glutenozależna wynikająca z wrażliwości na gluten, ale się nie przyjęła. spotyka się też nazwę choroba trzewna.

Celiakia- nietolerancja pokarmowa. 

    Jest to niezdolność organizmu do wchłaniania glutenu, który jest białkiem: pszenicy, żyta, jęczmienia.

Białko to jest częstszym składnikiem tak powszechnie spożywanych produktów, jak pieczywo czy kluski.

   Białko to uszkadza śluzówkę jelita cienkiego,

Co nieco o cholesterolu

   Cholesterol jest substancją, której organizm potrzebuje do produkcji hormonów, witaminy D oraz przemian tłuszczów w organizmie. składa się z "dobrej"(HDL)  i  "złej" (LDL) frakcji. Kiedy we krwi znajduje się za dużo "złego" cholesterolu dochodzi do jego odkładania się w ścianie naczyń i w ten sposób do tworzenia się złogów miażdżycowych, co uszkadza i zamyka naczynia tętnicze, grożąc zawałem, udarem mózgu i chorobą kończyn dolnych, utrudniając lub wręcz uniemożliwiając chodzenie.

    Każda osoba powyżej 20 roku życia powinna co 5 lat wykonywać badanie cholesterolu we krwi. Aby najlepiej ocenić poziom cholesterolu, trzeba wykonać profil lipidowy. To badanie przeprowadza się na czczo - 9- 12 godzin po ostatnim posiłku. daje on informacje o :

     - Całkowitym cholesterolu

     - LDL (złym) cholesterolu- tym, który wbudowuje się w ściany tęytniic i zwęża ich światło.

     - HDL (dobrym) cholesterolu- to ten, który zapobiega przenikaniu cholesterolu do naczyń.

     - Trójglicerydach- to jeszcze jedna forma tłuszczu w naszym organizmie.

   Cholesterol HDL ochrania serce przed miażdżycą

Autyzm -leczenie cz. 2

METODY PRACY TERAPEUTYCZNEJ Z OSOBAMI Z AUTYZMEM:

   W poprzednim poście przedstawiłam już wiele metod stosowanych w leczeniu osób autystycznych, w tym chciałabym przedstawić kolejne. Ponieważ  nie ma jednej metody , która pomaga wszystkim osobom z autyzmem, stosowane są przeróżne metody odpowiednio dobrane, indywidualnie  do każdego  dziecka.

   Zaczynając pracę z dzieckiem należy patrzeć całościowo na jego problemy. 

   W terapii dziecka autystycznego istotną rolę odgrywają specjaliści z różnych dziedzin , oraz ich współpraca z rodzicami.

TERAPIE NIEDYREKTYWNE -

Czyli podążanie za tym, co robi dziecko i naśladowanie go, a nie "zmuszanie" do robienia określonych ćwiczeń.

1. Metoda TEACCH

    Metoda TEACCH– przedstawiciel –E. Schopler – to Program Terapii i Edukacji Dzieci Autystycznych oraz Dzieci z Zaburzeniami Komunikacji. Sposoby pracy dostosowuje się do dziecka tak, aby czuło się ono dobrze. Przebiegają one w ustrukturalizowanym środowisku (czas, miejsce, forma). Opieką obejmuje się nie tylko dziecko, ale też rodzinę. Jest to kompleksowe, wielopłaszczyznowe działanie. Rodzic współpracuje z terapeutą.

   W metodzie tej narzędziem pomocnym w prowadzeniu terapii dziecka jest kwestionariusz PEP-R – tzw. Profil Psychoedukacyjny, dzięki któremu uzyskuje się informacje na temat poziomu rozwoju oraz poziomu zachowań dziecka. Na tej podstawie opracowuje się Indywidualne dla każdego Dziecka Plany Pracy.

Metoda TEACCH jest to program terapii i edukacji dzieci autystycznych oraz dzieci mających zaburzenia w komunikacji.

   Praca z dzieckiem rozpoczyna się od oceny poziomu rozwojowego dziecka, jego profilu psychoedukacyjnego PEP, a także deficytów i mocnych stron podopiecznego. Na podstawie wyników testu PEP-R opracowuje się strategię nauczania, która ma pomóc w realizacji krótkotrwałych i odległych celów nauczania za pomocą ćwiczeń prowadzonych przy stole, od 15 min. do godziny dziennie.

   Każde dziecko posiada swój indywidualny program ćwiczeń, który może być również stosowany w środowisku domowym przez rodziców.

   Postępy dziecka są rejestrowane przez specjalistę, który na bieżąco modyfikuje program. Kieruje się przy tym najważniejszymi potrzebami pacjenta, które są związane z takimi elementarnymi zdolnościami jak naśladowanie, motoryka mała i duża, percepcja, koordynacja wzrokowo-ruchowa, czynności poznawcze, komunikacja, mowa czynna, zachowania niepożądane.